...

Hani şu hangi tarihte olduğumuzu unutup yaşadığımız günler vardır ya, her sabahın diğeriyle aynı her gecenin eskisinden anlamsız sona erdiği... sanki zaman geçer ama her şey aynı kalır sanki saat döner ama zaman havada manasızca asılı durur.İşte hayalleri, planları olmadan kalabalığı takip ederek yolunu bulan insanların gündelik döngüsüdür bu. Aslına bakarsanız hemen hemen hepimizin hayatıdır bu . Ne kadar renklendirmeye çabalasakta, gündelik rollerimizi üstümüze giyip maskelerimizi takarız. Sabah evden çıkar aynı yoldan işe/ okula gider aynı gülümsememizle ve yılgınlığımızla vazifelerimizi yerine getirir aynı saatte aynı insanlarla aynı toplu taşıma sürecinden geçer aynı eve, aynı insanlara döneriz. Bir çeşit uyuşmuşluk sürecidir, düşünen beyinlerin yılmışlığı, bir teslimiyet. Kolaydır çünkü böylesi aynı yoldan giderken kaybolmazsın, gülümseyip susarsan kırılmazsın, plastik benliğinden çıkmazsan göze batmazsın, itiraz etmezsen fark edilmezsin. İşte ben bu sabah hangi tarihe uyandığımı fark ettim....