Kendime neden bunu yaptığımı gerçekten bilmiyorum. Bugün yine ağır bir migren krizi geçirdim. Neden? Neyi bekliyorum. Hayatımı düzene koymak için , önümde duranları almak için , ayağa kalmak için yıllardır sanki zaman öldürüyorum. 'o an ' gelene kadar bir yerde oturup bekliyorum. Asla gelmeyecek olanı bekliyorum. Gelse dahi hiçbir şeyi değiştirmeyecek olanı bekliyorum . Her gün her saat kendimle savaşıyorum. Bir kitapta güzel bir cümle okumuştum söyle diyordu kitabın kahramanı; ‎"sanki aynam kırılmıştı da, kendimi görebilmek için başkalarına bakmak zorunda kalmıştım" sanıyorum yıllardır bunu yapıyorum. O kadar uzun zaman geçmiş olacak ki aynada gördüğüm kadın kim bilmiyorum. Sadece çok özlüyorum. Kendimi çok özlüyorum. Çevrendekileri , dostları veya aileni hayal kırıklığına uğrattığında telafi için hep bir yol vardır. Peki kendin için?