artık mutlu bir insanım ya, herkesin hayran olduğu popüler bir sevgilim, mutlu bir ilişkim ve başarılı bir hayatım var ya bunalıma giremiyorum. Evet hala huysuz ruhum elinden geleni yapıyor, beynimdeki sesler çığlık çığlığa bağırıyor... Ama şımarıklık gibi geliyor artık sorgulamak , didinmek , aramak. Herkes peri masalımdaki kostümlerini giymiş makyajlarıyla bana bakarken geceliğim ve kahve fincanımla berbat bir photoshop hilesi gibi duruyorum kendi hayatımın ortasında. Kendi sahnemde, kendi oyunumda ben bir dekorum artık. Evet gerçekten iyiyim, mutluyum hatta aşığım ama alışkın değilim. Bir an birisi çıkıp ışıkları kapatacak gibi geliyor. birisinin artık bozulmayan büyüyü icad etmesi lazım ; sonsuza dek mutlu yaşamam için:)